خرید تانک چیفتن انگلستان توسط ایران/استفاده از تانک انگلیسی در جنگ تحمیلی+ تصویر – خبرآنلاین

در دوره رضاشاه نیز خودکامگی او و مصلحتاندیشیهای نابجا و ناموجهش موجب از دست رفتن بخشهایی از قلمرو ایران و نهاییشدن آن در پیمان سعدآباد ۱۳۱۶ شد که شامل دادن بخشی از ارتفاعات آرارات به ترکیه در مقابل شهر قطور، دشت ناامید به افغانستان در برابر «قول» آب هیرمند و عقبنشینی در برابر عراق در اروندرود میشد. اکنون اما سیاست ما کاملا برعکس آن دوره است و با قدرتهای بزرگتر پنجه در پنجه شدهایم و در برابر حکومتهای کوچک و ضعیف، کوتاه میآییم. کشور ترکیه از گذشته های دور به دلیل ضعف نظامی و تلاش برای حفظ استقلال و تمامیت ارضی خویش، در جنگ ها سیاست بی طرفی را اتخاذ می نمود. حرکت های استقلال طلبانه کردهای ترکیه مهم ترین نگرانی این کشور در این باره بوده است. همچنین خطر سه میلیون نفر آوارهشده و نیاز حدود ۱۴ میلیون نیازمند به كمك و افزایش موارد ابتلا به کووید۱۹ چالش مهمی است. این امر نگرانی جامعه بینالمللی را بیشتر كرده و بر میزان دخالت و نقش بازیگران خارجی و همچنین گسترش جنگ داخلی میافزاید. جریان آب کنترل نمیشد، و ایران از این وضعیت سوءاستفاده کرد.» او همچنین گفت که الان خیلی بیشتر از ۲۶ متر معکب در ثانیه از مرز رد میشود.

پس از این حملات پهپادی، مقتدی صدر، رهبر شیعیان عراق، در بیانیهای این حمله را محکوم کرد و گفت که “برخی از تروریست های آشوبگر عراق را به سوی جنگ خطرناک منطقهای کشاندهاند”. می توان گفت در جنگ ایران و عراق، دغدغه اصلی ترکیه در ارتباط با ایران ناسیونالیسم کردی نبود. پس از این عملیات و با فتح خرمشهر، جریان عملیات تغییر یافت و ایران حالت تهاجمی به خود گرفت که با موفقیت درخور توجهی همراه شد.(8) پس از دومین جلسه نشست اضطراری سوم وزیران امورخارجه که به 30 می در ریاض تغییر داده شده بود، بیانیه رسمی بر موضع شورا در پایان دادن به خونریزی مسلمانان و تلاش های کمیته مساعی جمیله سازمان کنفرانس اسلامی برای میانجیگری تأکید کرد، اما برخلاف سیاست های گذشته، شورا به ویژه از جمهوری اسلامی ایران خواست تا به ابتکارات صلح عراق پاسخ مثبت دهد و در زمانی که کل جهان اسلام در معرض حملات صهیونیسم قرار دارد از این فرصت تاریخی به منزله نقطه عطفی استفاده کند. باید با نگاه دقیقتری طالبان را بررسی کنیم و نگذاریم سیاست خارجی ایران بازنده تحولات افغانستان تلقی شود. بدین ترتیب اتخاذ سیاست بی طرفی برای ترکیه به عنوان یک رویه دیرینه محسوب می شد. هرچند با موضع گیری اولیه مقامات ایرانی در قبال دولت نظامی ترکیه، احتمال کاهش روابط بین دو کشور وجود داشت، به ویژه که پس از شروع جنگ تحمیلی، که10 روز پس از کودتای نظامی ترکیه اتفاق افتاد، قراردادهای اقتصادی و ترانزیتی بین عراق و ترکیه به امضا رسید؛ اما مقامات ترکیه طی بیانیه هایی بی طرفی خود را در جنگ اعلام و احتمال هر گونه خطری را از جانب ترکیه تکذیب کردند و همواره آمادگی خود را برای توسعه روابط اقتصادی و تسهیلات ترانزیتی با دو کشور درگیر در جنگ اعلام داشتند.

با وجود توقف در روند مذاکرات، در پی سفر الیاسون ، نماینده دبیرکل، در آبان 1368/ نوامبر 1989 به تهران و بغداد، ملاقاتهای متعددی در سطوح مختلف انجام گرفت. بررسی مواضع ترکیه در خصوص جنگ تحمیلی عراق علیه ایران در 21 شهریور 1359(1980) در نتیجه کودتای نظامی که در ترکیه صورت گرفت و ژنرال کنعان اورن رهبر کودتا اعلام کرد برنامه حکومت جدید، توسعه روابط با کشورهای اسلامی و همکاری و توسعه مناسبات دوستانه با همسایگان خواهد بود. هرچند طالبان حکومت تكحزبی خود را «موقت» اعلام کرده ولی اتهامها درباره کشتار غیرنظامیان، «جنایت جنگی»، بازرسی خانه به خانه و نقض گسترده حقوق بشر میتواند بر افزایش مخالفت و خطر گستردهشدن جنگ داخلی بیفزاید. این حمله در زمان حکومت عمر، دومین خلیفه مسلمانان اتفاق افتاد. هم چنین، عراق نیز با موشک اگزوسه به استارک حمله کرد. برخی از آنها از القاعده یا داعش حمایت میکنند؛ بااینحال در نوع رابطه طالبان با گروههای ترویستی ابهامهایی وجود دارد و اگر این رابطه تقویت شود، عملا عدول طالبان از معیارهای «جهاد» برای فرماندهان و جنگجویان این گروه، خطر جداشدن تندروها و جنگجویان این گروه و پیوستن به گروههای تندروتر را دارد. اکنون با نظر بر نوع نگرش طالبان به مقاومت پنجشیر، فارسیزبانان این کشور، بهویژه شیعیان افغانستان و کابینهای که قرار بود یک دولت فراگیر باشد، ابهامهایی درباره این وعدهها دیده میشود که با واکنش منفی افکار عمومی جامعه ایران هم مواجه شده است.

بنا بر آنچه که گفته شد، ویژگی منحصربهفرد جنگ و تهدید نظامی همان فعال کردن عنصر «ترس از مردن» در قلب و مغز طرف مقابل است که موجب میشود تا آن طرف از ترس جانش تسلیم خواستههای تهدیدگر شود. انقلاب اسلامی و به دنبال آن جنگ عراق علیه ایران و بروز ناامنی در این کشور، ترس ترکیه از احتمال تجزیه و گسترش ناسیونالیسم کردی در ترکیه را افزایش داد. از این رو ترکیه به شدت تلاش داشت از گسترش جنگ به مناطق کردنشین عراق جلوگیری کند. در همین راستا، کمالیست ها نسبت به توطئه تجزیه ترکیه همواره نگران بوده اند. شروع جنگ تمامعیار از سوی طالبان، جنگ را به سایر نقاط کشور بهویژه ولایات شمالی، شمال شرقی، شمال غربی و مرکزی نیز گسترش داده و کشور را درگیر جنگ داخلی میکند و حتی به طرف تجزیه خواهد کشاند. برای ترکیه از نظر گسترش ناسیونالیسم کردی، شمال عراق همواره نسبت به کردستان ایران تهدید جدی تری محسوب می شد. سرانجام پس از حدود 75 روز، نیروهای ایرانی توانستند شهر بندری فاو و اسکله آن، تأسیسات نفتی شمال و غرب شهر فاو (شامل ششصد مخزن عظیم نفتی و لوله انتقال و اسکله قشله و رأسالبیشه)، کارخانه تصفیه و بستهبندی نمک، پایگاههای نیروی دریایی عراق، سه سکوی پرتاب موشک سطح به دریا و مرکز پشتیبانی نیروی دریایی عراق (شامل رادارهای استراق سمع و هدایتکننده) را تصرف کنند (سمیعی، ص 283). نیروهای عراقی که به نتیجهای دست نیافته بودند، ضدّ حملات را متوقف کردند و دو طرف به تثبیت و تحکیم مواضع خود پرداختند (سپاه پاسداران انقلاب اسلامی.

دیدگاهتان را بنویسید